Zwinkels en Schwiebbe over de promotie in 2008

Voor veel spelers van FC Den Haag is promotie naar de eredivisie iets dat ze nog nooit hebben meegemaakt. In de staf loopt echter iemand rond die precies weet hoe dat voelt: assistent-trainer Levi Schwiebbe. Als speler maakte hij in het seizoen 2007/2008 de laatste promotie van de Haagse club mee. ‘Ja man, dat was een mooie periode’, blikt hij terug.

Opmerkelijk genoeg leek promotie destijds lange tijd helemaal niet in het verschiet te liggen. FCDH plaatste zich pas op de laatste speeldag voor de play-offs. ‘Volgens mij pakten we toen net het ticket’, vertelt Schwiebbe. ‘En daarna hebben we uiteindelijk die hele serie gewonnen.’ Het werd een slopende route met meerdere beslissingswedstrijden, omdat er toen nog geen strafschoppenseries waren. ‘Als het gelijk werd, kwam er gewoon nog een derde wedstrijd. Het moest echt uit onze tenen komen.’

Play-offplek in beeld

Robert Zwinkels verdedigde in de tweede seizoenshelft van dat jaar het doel bij de Haagse club. Hij vult Schwiebbe aan en weet nog goed dat FCDH lange tijd helemaal niet met promotie bezig was. ‘Volgens mij stonden we zelfs een keer een-na-laatste’, vertelt Zwinkels. ‘Pas richting februari en maart begon het een beetje te draaien. Toen kwam die play-offplek langzaam in beeld.’

Eenmaal in de nacompetitie viel alles op zijn plek. In de halve finale werd VVV verslagen, waarna in de finale RKC Waalwijk wachtte. ‘Die wedstrijden staan me nog goed bij’, zegt Schwiebbe. ‘Het was een periode waarin alles samenkwam.’ Volgens Zwinkels speelde ook de fysieke gesteldheid van de ploeg een grote rol. ‘We waren ontzettend fit, dat was echt een kracht van die ploeg. Aan het einde van die serie zag je dat tegenstanders het zwaar kregen, terwijl wij nog energie over hadden.’

Binnen de groep speelde bovendien een emotioneel verhaal dat de spelers dichter bij elkaar bracht. Teamgenoot Aleksandar Rankovic verloor in die periode zijn vader en reisde tussendoor terug naar zijn geboorteland voor de begrafenis. ‘Dat leefde enorm in de groep. We wilden het ook voor hem doen. Dat gaf ons net dat extra beetje’, herinnert Schwiebbe zich. Zwinkels zag hetzelfde gebeuren. ‘Dat hij er weer stond voor de club en voor ons, dat gaf iedereen een enorme boost.’

De finale zelf speelde zich af in een sfeer die Zwinkels nog altijd moeilijk kan beschrijven. ‘Ik noem het altijd een elektrische sfeer. Toen ik uit de spelerstunnel kwam, zat het stadion al helemaal vol. Op dat moment had ik echt het gevoel: vandaag gaat het niet meer mis.’ Zelfs de opmerkelijke voorwedstrijd-chaos met loslopende kippen op het veld kon daar niets aan veranderen.

Na het laatste fluitsignaal was het complete chaos. Supporters stroomden het veld op en het feest barstte los. ‘Binnen drie minuten stond ik ongeveer in mijn onderbroek’, zegt Zwinkels lachend. ‘Iedereen wilde natuurlijk een shirt of iets anders hebben. Overal liepen mensen, supporters vielen elkaar huilend in de armen. Het was één grote chaos, maar wel een hele mooie chaos.’

Voor Schwiebbe had die promotie uiteindelijk grote impact op zijn loopbaan. Hij was toen nog een jonge speler en besefte op dat moment niet hoe bijzonder het eigenlijk was. ‘Je leeft gewoon in de flow. Je denkt: dit is gaaf, maar je staat er niet bij stil dat het iets unieks is.’

Nu hij als assistent-trainer weer bij FCDH werkt, probeert hij zijn spelers dat besef wel mee te geven. ‘Als speler leef je echt in het moment. Maar als trainer sta je er iets verder vanaf. Ik probeer ze wel duidelijk te maken dat dit bijzondere momenten kunnen zijn.’ Als Hagenaar weet Schwiebbe bovendien hoezeer de stad hiernaar verlangt. ‘Mensen snakken ernaar. Toen wij het toen haalden en het laatste fluitsignaal klonk… Dat was echt één groot gekkenhuis.’

Bron: omroepwest