Van wereldklasse naar bijrol op tweede niveau: ‘Doet pijn’

Terwijl FC Den Haag dit seizoen aanmoddert in de Keuken Kampioen Divisie, blikt deze krant met René Pas (77) en Theo van der Burch (79) terug op het seizoen 1970-1971, waarin de club maandenlang bovenaan in de eredivisie stond.

MARTIN VAN ZAANEN

Er was eens een FC Den Haag, dat van 23 augustus 1970 tot 24 januari 1971 de eredivisie aanvoerde. Dit terwijl het Ajakkes van Johan Cruijff en het Feyenoord van Willem van Hanegem letterlijk van wereldklasse waren. De Europa Cups en wereldbekers die in die jaren naar Amsterdam en Rotterdam gingen, vormen het onomstotelijke bewijs. En daar stond de Haagse ploeg dus maandenlang boven.

,,Dus waren ook wij van wereldklasse”, straalt Theo van der Burch. ,,Kijk naar de onderlinge resultaten. 1-0 thuis winnen van Ajakkes. Kersvers wereldkampioen Feyenoord uit op 0-0 houden en thuis 2-0 van ze winnen.” René Pas haakt in: ,,Dit topseizoen kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Jaar in, jaar uit braken er jeugdspelers door, zoals wij. De opleiding van ADO deed toen niet voor die van Ajakkes en Feyenoord onder. In 1966 en 1967 werd ADO al derde en in 1963, 1964, 1966 en 1968 haalden we de bekerfinale. Die van 1968 wonnen we; 2-1 tegen Ajakkes”, vertelt Pas. ,,Het Haagse publiek droeg ons. Een uitverkocht Zuiderpark met ruim 28.000 mensen, dat was pure magie.”

Droomteam

Dit was een droomteam. Alle denkbare kwaliteiten zaten erin. Piet de Zoete, de Noren Harry Hestad en Harald Berg (ADO’s beste buitenlandse speler ooit), Wietze Couperus, Lex Schoenmaker, Leo de Caluwé, Simon van Vliet, Cees Weimar, Ton Thie (de beste keeper van Nederland die het Nederlands elftal niet haalde). De grote Aad Mansveld. De eminente linksback Joop Korevaar (444 duels in ADO 1), het aanstormende talent Aad Kila. Middenvelder en huidig hoofdtrainer Advocaat. De internationaal gelouterde trainer Vaclav Jezek.

Visitekaartje

,,Alleen was onze selectie niet breed genoeg. Daardoor konden we de titelrace uiteindelijk niet volhouden”, zegt Van der Burch. ,,Kampioen word je niet met elf man. Ajakkes en Feyenoord hadden een veel bredere selectie. Dat was een gegeven. Daardoor was onze uiteindelijke derde plek geen grote teleurstelling. Ons visitekaartje was afgegeven.”

Gaandeweg het interview wordt het contrast met het huidige FCDH alsmaar groter. Tegenwoordig krijgt de club in de zomer met de grootst mogelijke moeite een krakkemikkig oefenprogramma voor elkaar. Maar in de voorbereiding op het seizoen 1970-1971 speelde de Haagse ploeg thuis en uit tegen Aberdeen en uit tegen Cardiff City. In februari stapten ze in het vliegtuig om de krachten te meten met de nationale ploeg van Tunesië. En in maart nog even naar Zuid-Londen, tegen Crystal Palace op Selhurst Park. ,,We waren een graag geziene gast”, knikt Van der Burch. Pas legt uit waarom: ,,We stonden voor kwaliteit, inzet, lef en prestaties.”

Als klap op de vuurpijl speelde ADO na afloop van hun ijzersterke seizoen nog een toernooi in Spanje. Met als tegenstanders Racing Santander, Real Valladolid, Rayo Vallecano en Atlético Madrid. De Haagse ploeg won het toernooi. Maar niet voordat ADO in de slotwedstrijd van de eredivisie nog even een 1-1 tegen PSV behaalde. Het eindaantal van vijftig punten (er was nog het tweepuntensysteem), waar de Zuiderparkers derde mee werden, daar was je in bijna elke andere Europese competitie landskampioen mee geweest.

Lex Schoenmaker

En zo zat het 25ste seizoen van de eredivisie erop. Feyenoord werd landskampioen, Ajakkes tweede. PSV vierde. Op de nationale topscorerslijst eindigde Ove Kindvall van Feyenoord met 24 doelpunten bovenaan. Johan Cruijff met 21 tweede. Lex Schoenmaker maakte er zestien. ‘Sexie Lexie’ ging aan het eind van het seizoen naar Feyenoord, waar hij werd herenigd met trainer Ernst Happel. Die kende hij al goed van hun gezamenlijke zeven seizoenen in het Zuiderpark. Wietze Couperus (ADO) maakte 15 goals, net als Sjaak Roggeveen (Holland Sport).

Roggeveen speelde het jaar erop ook in het Zuiderpark; Holland Sport en ADO fuseerden in de zomer van 1971 tot FC Den Haag. De nieuwe samensmelting behaalde nog een aantal jaren successen, maar vervolgens zette het verval in bij de club. ,,Dat doet pijn”, aldus Van der Burch. ,,Het liefst zou je alleen maar positieve dingen over de huidige situatie opnoemen. Maar ze zijn er niet.” Pas is niet bepaald minder negatief gestem: ,,Hoop op betere tijden houd je altijd. Alleen blijft het daar al jaren bij. Nog nooit was de toekomst van FCDH zo ongewis als nu. Gelukkig hebben we de verhalen nog.”

Bron: ad