Supporters kijken laatste training: niet meer slapen, en hopen dat het alvast morgenavond is

Nátúúrlíjk promoveert FCDH morgen. Maar waarom zijn de diehard-supporters die zaterdag kijken naar de laatste training van het eerste elftal dan toch zo nerveus?

Een clubje mannen en wat kinderen, ze zijn er al ruim voor de spelers van FCDH zich laten zien. Op het paadje aan de Ranonkeldreef in Rijswijk. Slechts een sloot verwijderd van het trainingsveld en met een pracht van een uitzicht op datzelfde trainingsveld. 

Stoeltjes mee, een zak bruine bolletjes. Fototoestel op de buik, telefoon in de aanslag. FCDH-trainingspak aan. De allerlaatste training van de spelers, die willen ze niet missen. ,,Morgen promoveren”, geniet de jonge Nigel vast.

Een tikkie jaloers kijkt Alberto vanaf zijn stoeltje naar de jongen die er zo overduidelijk veel zin in heeft. ,,Ah man, ik wou dat het voorbij was”, zucht hij. Hij kijkt helemaal niet meer uit naar de dag van morgen, bekent hij. ,,Ik wou maar dat het gewoon maandag was. Neem nou vanmorgen. Ik was om 4 uur wakker. En echt klaarwakker hè. Ik dacht ik ken wel gaan douchen, want dit wordt helemaal niks meer. Normaal heb ik dat niet, want slapen is een van mijn hobby’s. En ik begrijp het ook niet. Ik hoef er niet van te leven, ik hoef alleen maar te kijken. Maar toch..”

,,Het zit in je hart”, vult Henk aan. Net als Alberto 67 jaar. ,,En we hoeven niet eens bang te zijn”, zegt Alberto weer. ,,Dit team heeft misschien niet de beste voetballers , maar met elkaar zijn ze net een leger. Niet tegen te houden.”

Hoogtepuntje

Instemmend gemurmel klinkt op de achtergrond. Dit hopen ze dat het scenario wordt. En ze zijn ervan overtuigd. ,,Maar ja”, zegt Marc die de statistieken van de club bijhoudt – alle wedstrijden sinds 1905. ,,Ik heb al zoveel ellende gezien bij de club. Het zou echt een hoogtepuntje zijn als FCDH weer terugkeert naar de plek waar ze thuishoort.” 

En zo praten ze onderling nog een tijdje door. Angst en een zeker weten dat FCDH zondag weer promoveert, wisselen elkaar af. ,,Ik denk er de hele dag aan”, zegt Diego (23). 

Vandaag bij de allerlaatste training zijn ze met een man of twintig. Maar het waren er het afgelopen seizoen wel eens minder. Zoals het publiek wat meeging naar uit-wedstrijden dit jaar ook danig afzwakte. ,,Volgend jaar dan is iedereen er gewoon weer”, zegt Bennie die met zijn vader Bennie altijd al naar het stadion ging en nu zijn zoon Bennie (12) ook weer heeft meegenomen. Morgen hebben ze een plek op de kidstribune. ,,Ik snap het ook wel een beetje. Uit tegen FC Eindhoven, daar is gewoon niet zoveel aan.”

Maar toch is het voor Diego soms maar wel moeilijk te verkroppen, al die mooi-weer fans. Hij ging het afgelopen jaar wel naar alle uitwedstrijden. En misschien nog wel moeilijker voor hem: ,,Ik snap niet dat er voetbalfans zijn in Den Haag die voor een andere club zijn. FCDH is het gewoon. Die club hoort bij onze stad.” 

,,Het hoort geloof ik bij ons Hagenezen”, zegt Tom, met FCDH vissershoedje op zijn hoofd. ,,Dat cynische. Dat zit diep hoor.” 

Vuurwerk

Maar voor vandaag is het even geen tijd om daar nog verder over na te denken, of om er plat Haags over door te zeiken. Zeker niet meer als ze de eerste zwarte trainingspakken zien verschijnen aan de overkant van de sloot. ,,Daar komen ze hoor de gladiatoren!” ,,Kampioenen!” Er komt vuurwerk, een rookfakkel, en even verderop wordt stiekem een kleuter over een hek gezet met groen gele rookfakkels. Natuurlijk. FCDH wint gewoon morgen. 

Bron: ad