Column M.Noort: Clubliefde

Voetbal, soms is het mooi maar de laatste maanden vind ik het een klote spelletje. Ik kwam regelmatig in het stadion en merkte dat de zin om de thuiswedstrijden weer te gaan steeds verder af nam. Ik zat op de tribune en was nog feller dan wat ik op het veld zag.

Nu vind ik de weg naar de tv, neem met tegenzin plaats op de bank en mijn vinger die de afstandsbediening moet bespelen weigert dienst. Het gevoel van een heerlijk potje voetbal kijken van de mooiste club die er is lijkt strijd te leveren met de gedachte mijn tijd beter te besteden. Toch, al gaat het krampachtig toetst mijn vinger de cijfers in voor het kanaal van Fox Sport. Met de telefoon in de hand zit ik de wedstrijd te kijken want ik moet toch iets doen om afgeleid te worden. Je verstand verteld je dat er een knop op de tv zit die je zo uit de puree helpt. Druk hem in en ga maar mee de bloemen buiten zetten. Maar mijn hart zegt zitten blijven jij. En je hart is toch sterker dan je verstand.

Clubliefde is niet of je op de tribune zit of naar uitwedstrijden gaat of thuis voor de buis. Clubliefde is je als een kind zo blij voelen als ze winnen, balen bij een gelijkspel en je klote voelen bij verlies. Bij afwisseling van dat gevoel kan je ermee omgaan maar als dat klote gevoel wekelijks weer bezit neemt van je bui dan wil je het liefst weglopen en niet meer omkijken. Maar die clubliefde laat je niet los en toch hoop je elke week weer op een wonder. Een sprankje hoop of licht aan het einde van die tunnel.

Dus daar zit je dan weer, je voelt de boosheid weer vanuit je tenen omhoog kruipen tot het moment dat het stoom uit je oren komt en je alles vervloekt van speler tot trainer, van bestuur tot Wangetje. Weer een nederlaag, daar komt de maandagochtend. Het lijkt wel zoete inval op je kamer. Collega’s die nog net niet rijen dik klaar staan om het je nog even haarfijn in te wrijven. Ja, ik weet het nu wel, ja we zijn het lachertje, de slechtste ploeg, de degradant en volgend seizoen drinken we Jupiler. Nee, we kunnen niet voetballen of strijd leveren en een pass over 5 meter geven naar dezelfde kleur. Maar, het is wel mijn club en het zijn mijn kleuren en ondanks alles hou ik van mijn club en kleuren. Nee, je domme opmerkingen kunnen dat nooit veranderen, nee ik zal nooit voor een andere club juichen dan deze mooie club. En weet je, jullie kunnen dan wel lekker steekjes onder de gordel geven maar clubliefde gaat verder dan verlies of degradatie, clubliefde zit van binnen, geel en groen zit in mijn genen en jij of de media en al die spelers of bestuurlijke onbenullen die er een zooitje van maken, de media en al die slappe happen die onze club op tv bekritiseren, ga maar lekker door met wat je doet, praat doe of denk wat je wil.

Een ding gaat jullie nooit lukken, de club leeft in vele supporters, de club rouwt in vele supporters, maar we zijn één en we blijven altijd achter deze mooie club staan. Dus spelers die zich niet één voelen met de club of met ons, lever je spullen in. Bestuurders die met modder willen blijven gooien lever je spullen in. Chinezen die denken dat de club een speeltje is, lever je aandeeltjes in. De club is van ons, de supporters, wij zijn FC Den Haag en zullen nooit opgeven van deze club te houden.

For allways in ours hearts, YNWA, FC Den Haag till I die!

Greetz: M.Noort

Bron: northside.nl